Camera Obscura

Een camera obscura, Latijns voor donkere kamer is een verduisterde doos of ruimte waarbij in een van de wanden een klein gaatje is aangebracht, later ook wel een lens. Het invallende licht wat er doorheen komt geeft een afbeelding van de wereld buitende doos of ruimte op de tegenoverliggende wand weer. Net zoals bij afbeelding door een lens het geval is, wordt de buitenwereld op zijn kop afgebeeld. Als de achterwand van de camera obscura doorzichtig wordt gemaakt door bijvoorbeeld met matglas of dun papier is de afbeelding van buitenaf te zien. Wat bijzonder aan de camera obscura is, is dat de opnamen een oneindige scherptediepte hebben. De afbeelding is dus altijd scherp.

Voordat de lichtgevoelige plaat was ontdekt was de camera obscura een kermisattractie. Je kon de wereld buiten ongezien bespieden. Met spiegels werd er voor gezorgd dat de afbeelding weer rechtop kwam te staan. Kunstschilders gebruikten de camera obscura als hulpmiddel om de werkelijkheid nauwkeurig over te kunnen nemen op hun doek. In de Victoriaanse tijd werden er camera obscura’s gebouwd ter grootte van een huis, waar men tegen betaling een blik kon komen werpen op de omgeving. In Grahamstad in de Oostkaap-provincie van Zuid-Afrika is dat nu nog steeds mogelijk.

In 1519 beschrijft Leonardo da Vinci hoe een camera obscura gebruikt kon worden voor het waarnemen van zonsverduisteringen. In het boek van Gemma Frisius “Ratio astronomico et geometrico liber”, uitgegeven in 1545 door Plantijn in Antwerpen, Belgie. Hier werd een uitvoerige beschrijving van de camera obscura gevonden die later is gebruikt voor de waarneming van de zonsverduistering op 24 januari 1544.

Gerolano Cardano, een Italiaanse wiskundige (1501-1576), bracht in zijn camera obscura een convex geslepen lens aan in plaats van het klein gaatje, zodat hij een veel helderder beeld kreeg.

Gerolano Cardano, een Italiaanse wiskundige (1501-1576)

Er zijn nog meer beschrijvigen gemaakt van zowel vaste als verplaatsbare camera obscura’s. Dit is beschreven door  o.a. Giovanni Battista della Porta, Johannes Zahn, Anastasius Kircher en Johannes Sturm. In deze tijd gebruikte veel kunstenaars de camera obscura als hulpmiddel bij het tekenen om het perspectief zo realistisch mogelijk weer te geven.

Daniël Barbaro uit Venetië schreef hierover: “Sluit alle deuren en ramen totdat er geen licht meer door heen komt behalve het licht door de lens. Houd hiertegenover een vel papier en beweeg dit naar voor en naar achter tot het beeld scherp is. Op het papier zie je dan het uitzicht zoals het werkelijk buiten is, met de afstanden, de kleuren en de schaduwen, bewegingen, de wolken en de schittering van het water. Door het papier stil te houden kan je het perspectief met een pen natekenen en de schaduwen en kleuren zo natuurlijk mogelijk inkleuren.”

Die eerste camera’s hadden soms enorme grote afmetingen. Van Giovanni Battista della Porta wordt verteld dat hij een camera maakte met zitplaatsen voor zijn gasten. Buiten speelde een groep acteurs en de bezoekers konden de beelden van het spektakel op de wand van de camera bewonderen. Maar omdat de bezoekers, de acteurs op zijn kop op de achterwand zagen, raakten de bezoekers in paniek en vluchtten weg. Della Porta werd hiervoor voor de rechtbank gesleept en beschuldigd van hekserij.

Camera Obscura

http://nl.wikipedia.org/wiki/Camera_obscura_(optica)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Camera
http://en.wikipedia.org/wiki/Camera_obscura
http://brightbytes.com/cosite/cohome.html
http://www.foredown.virtualmuseum.info/camera_obscuras/europe.asp
http://www.cameraobscuras.com

Voor kinderen:
http://www.kidzlab.nl/content/view/91/57/index.html

Meer informatie vind je hier;
http://www.fotografiegeschiedenis.nl/ebook-fotografie-geschiedenis